Vandaag loop ik naar de A-kerk om te stemmen voor de gemeenteraad. Het is duidelijk op welke partij en ook op wie ik ga stemmen. Mijn politieke voorkeur heb ik het afgelopen jaar verstevigd door een actief lidmaatschap van de partij.
Toch slaat onderweg de twijfel toe. Wat doet die gemeenteraad eigenlijk voor mij? Normaal gesproken ben ik een zeer tevreden inwoner van het mooie A-kwartier en voel ik mij daar volledig veilig.
Behalve een paar weken geleden toen mijn mooie rode E-bike werd gestolen uit onze binnentuin. Ik was wat aan het rommelen in de schuur en had hem even buitengezet. Toen ik onverwachts bezoek kreeg vergat ik hem weer binnen te zetten en ben ik mijn mooie fiets straal vergeten. U raadt het al, fiets gejat.
Iedereen die al eens van een fiets bestolen is, kent het gevoel, je blijft maar zoeken en overal waar ik iets zie dat maar op een rode fiets lijkt denk ik, zou het? Maar nee hoor, de fiets is en blijft weg. Ook de wetenschap dat er iemand, met kwade bedoelingen, in onze afgesloten tuin is geweest is niet fijn.
Dat het ook enorm mee kan vallen bewijst het volgende voorval. Met het bijzonder mooie maart weer zaten we lekker op ons dakterras. Alweer onverwachts bezoek, dus snel de drie trappen naar beneden om de deur open te doen. De volgende ochtend denk ik ineens, wat is het koud in huis. De paniek slaat toe als ik bedenk dat de deur naar het dakterras nog open staat…. ons hele huis kan wel leeggehaald zijn. Dat is niet het geval en is onze buurt toch veiliger dan gedacht, of was het kwestie van geluk?
Onderweg naar het stembureau bedenk ik dat de gemeenteraad hier allemaal weinig aan kan doen.
#eigenschulddikkebult #boosopmezelf
