In de tijd tussen wakker worden en opstaan soes ik nog even en tot mijn verrassing valt het thema van mijn column voor de website me in, “doe minder”. Hoeveel je niet denkt op een dag, plannen maakt, oordeelt, interpreteert, concludeert, categoriseert, besluit. Onmisbaar in ons leven maar ook fijn dat even uit te kunnen schakelen, dat minder bepalend te laten zijn. Van mijn meditatieleraren¹ in de loop der jaren vele meditatietechnieken. Hier een vriendelijke instructie, een oefening in het dichter bij mezelf zijn. Wees welkom om precies hier, en precies nu bij mij thuis aan de Aa te zijn.
Doe minder…
Na een overvolle week heb ik besloten de zaterdag na mijn verjaardag vrij van afspraken te houden. Dan komt een app van een dierbare tangovriend binnen. Hij stelt voor om samen te ontbijten en daarna gewoontegetrouw een dansje te doen bij hem thuis. Lang denk ik niet na, ik zal hem appen. Ik kom.
Doe minder…
Minder bommen, minder haat, minder hebzucht. Ik heb me voorgenomen mee te doen met een oproep voor een dagelijkse mondiale vredesmeditatie van een minuut lang om vier uur ‘s middags. Het idee is de wereldwijde vredesenergie te versterken. Het zal zeker wat met de mediteerders doen, daar mag je vanuit gaan, ook met hun omgeving.
Doe minder…
Dit jaar wil ik mijn verjaardag eenvoudig houden, ik vier het met de vrijwilligers van de boerderij Klein Alma. Maar mijn vrienden dan? En nu vier ik het toch op twee plekken hetgeen me onrustig maakt. Meer onrust. Binnenkort vertrek ik naar een ver oord om met mijn caminovriend een paar weken te wandelen. Er moet nog veel en ik wil nog veel doen zoals dingen afronden, administratief werk, gezellige afspraken (want zonder die is het leeg), rugzak pakken en trainen.
Doe minder…
Uit mijn klerenkast pak ik op de tast een schone slip, trek die aan en pak daarna de kleren van gisteren maar in precies de omgekeerde volgorde en trek die aan. De woonkamer baadt al in het ochtendlicht en ik voel een zachte blijdschap om de nieuwe dag. Dertien graden op de thermostaat, ik loop wat rondjes door de kamer, open het raam en steek mijn neus naar buiten om het weer te peilen en adem de frisse lucht in. Water pruttelt voor mijn koffie en met twee koppen warm genoegen zet ik me op mijn meditatiekussentje. Er vallen me geen nieuwe gedachten in om op te schrijven. Alleen even zo heerlijk zitten, de warmte van de mok in mijn handen. Ik geniet van de volle smaak van de eerste koffie van de dag. Het belangrijkste deel van de meditatie, namelijk gaan zitten, is gelukt.
Ik instrueer mezelf met mijn aandacht naar mijn fysieke sensaties te gaan. Een kwart van mijn aandacht daarbij, een kwart om mijn focus daar te houden en de rest van het brein vrije ruimte. Voel waar je lichaam contact maakt met de grond, je zitbotjes en billen rusten op het kussen, de buitenkant van de enkel op de vloer. Ik voel een zeer lichte gevoeligheid graad nul komma vijf op tien, in de linker buitenenkel. Het was in Italië, de via Francigena een paar jaar geleden. Na een ongeconcentreerde misstap op een asfaltweg met rolsteentjes moest ik de pelgrimsweg, kort voor het einde, opgeven. En na een lange ongemakkelijke treinreis hinkte ik van het station naar huis. Nee, geen taxi nemen nu. De studentikoze nacht trok zich er weinig van aan. Niet zozeer dat ik publiek wilde maar nu sloop ik door de stad, wilde geen bekenden tegenkomen.
Doe minder…
Wees je bewust als je afdwaalt met je gedachten en keer met je aandacht terug naar de fysieke sensaties. Maak je wervelkolom ietsje langer, alsof je heel zachtjes naar boven gezogen wordt. Ontspan je kin en breng die ietsje naar achter. Tegelijk rust je onderlichaam zwaar en compact op de ondergrond. Armen liggen losjes op de knieën en handpalmen zijn omhoog of omlaag gericht.Net wat je past. Door mijn geloken ogen zie ik dat het al lichter wordt in de kamer, en ik voel een vleug blijdschap want het zonlicht breekt door.
Voel de ruimte in je lichaam. Laat de liefdevolle energie door je heen stromen, door je poriën naar binnen sijpelen vanuit de woonkamer om je heen die is gevuld met een liefdevolle energie. Je ademt lichtheid en ruimte in. Maakt ruimte, neemt alle ruimte die je nodig hebt, ook mentaal. Wees er volledig, waardig, zachtmoedig en sterk. Op de uitadem laat je de spanning los maar je behoudt dezelfde lengte, laat alles wegvloeien naar de grond, wordt zwaar en geaard.
Ik voel mijn oksels prikken en een iets verhoogde spanning in mijn nek en bovenrug. Geef de spanning de ruimte. Fysiek en ook mentaal. Hou niets tegen en probeer niets te controleren maar identificeer je er niet mee. Identificeer je niet met je gedachten. Laat de gedachten vrij een laat jezelf los in het moment. Ik leg mijn schrijfspulletjes aan de kant en duik de diepte in.
Lieve lezer in de buurt, dit was het voor vandaag. Je was getuige van een intiem stukje ochtendritueel, voegt het wat toe? Dat zou kunnen, of ook niet. Ik denk dat een vleugje meer vrede in jezelf doorrimpelt in je omgeving. Het was voor mij in ieder geval een nieuwe ervaring hier met jullie erbij op mijn kussentje te zitten. Je bent in de stad altijd vlak bij elkaar, maar zoiets delen is denk ik zeldzaam en kostbaar. Ik wens je een mooie dag toe, een mooi voorjaar en wil je bedanken voor je nabijheid.
