De ongeveer 200 eindexamenkandidaten van Minerva stellen van 2 t/m 5 juli hun werk tentoon. Verspreid door de binnenstad. Zowel in gebouwen als in de buitenlucht.
Stel je even voor: een paar honderd lelie-achtige bloemen in het grasveld voor je huis aan Reitemakersrijge. Wit op groen. Kunst. Kunststof. De bloemen zijn digitaal geprint. Het lijkt sprookjesachtig. Vervreemdend. Contrastrijk. De lelies blijken anemonen te zijn.
Ik spreek en maak kennis met Julia Jóźwiak. Julia is Poolse en kwam vier jaar geleden naar Groningen, waar za aan Minerva ‘Fine Art’ studeert. Waarom Groningen, waarom Nederland?
‘De reputatie van Nederlandse kunstacademies is bekend in Polen. De sfeer is in Nederland vrijer. Na een gap-year wil ik mijn kunststudie voortzetten ergens in de Randstad.’
‘Het is de bedoeling dat deze presentatie vier dagen blijft. En ja, ik weet dat hier ’s avonds vaak mensen zijn en dat er mensen met honden voorbijkomen. Dat is niet erg. Door het gebruik van digitale middelen wil ik een verbinding maken met het fysieke. Door het kunstmatige wil ik het natuurlijke leren kennen.’
Als ik haar vraag te poseren voor een foto gaat ze temidden van de bloemen staan, wat een statig, bijna gewijd beeld oplevert.
‘Mijn ‘digitale tuin’ begon met de hier veel voorkomende bloem ‘anemonoides nemorosa’, de bosanemoon die ik digitaliseerde, transformeerde en zo tot een nieuwe plant maakte die hier en nu te zien is. Het is niet een statische plant, maar hij beweegt met alles eromheen: de regen, zon, wind, de bodem en alle dieren onder de oppervlakte.’
‘De bosanemonen groeien samen met de overvliegende vogels, de honden in de buurt en de mensen die langskomen om ze te bekijken. Bezoekers staat het vrij om bloemen op te pakken en die ergens in de ruimte te plaatsen waar ze verder kunnen groeien.’
