Waar men ook maar zijn aandacht op richt, altijd zullen er mensen, dieren of zaken zijn waar het goed mee gaat, maar dan moeten er ook zijn waar het slecht mee gaat. De logische gedachte is dan om de geslaagden te laten opdraaien voor de mislukten. Die geslaagden doen dat niet vanzelf, ze moeten, vaak nogal indringend, op hun morele verplichtingen worden gewezen.
Dat gebeurde tot zo’n honderd jaar geleden vooral door kerkelijke instellingen. De voormannen en -vrouwen deden op welsprekende wijze een beroep op de verantwoordelijkheid en misschien ook wel het medelijden van de geslaagden en deresultaten daarvan werden door collectanten opgehaald en door vrijwillige bestuurders onder de armen verdeeld. Dat er daarbij wel eens wat aan de strijkstok bleef hangen was natuurlijk een nadeel. Omdat het overwegend vrijwilligers waren die de zaak bestuurden, viel dat overigens wel mee. Amateurs kosten niet veel.
Nee, dan de professionals, waar we nu mee te maken hebben. Het veld van de goede werken is eigenlijk niet eens zo veranderd, behalve dan dat het sterk geprofessionaliseerd is. Dat betekent dat de liefdadigheid gerund wordt als een bedrijf en dus aan een grote groeidrang onderhevig is. Voor de inkomsten is dat goed nieuws, want met commerciële middelen zoals reclamebureaus, economische modellen, media en topmanagers valt er veel geld binnen te halen. Voor de rijken is het ook goed nieuws, want de reclamebureaus, de media, de economen en vooral de topmanagers profiteren er enorm van. Ik heb wel eens cijfers gehoord dat van de gulle giften tegenwoordig meer dan de helft aan de strijkstok blijft hangen. Maar tevens is er meer geld beschikbaar voor de goede doelen, dus wat mopper je dan?
Van bijna alle ca 80 goededoelenorganisaties in Nederland verdiende de CEO meer dan een ton per jaar. Koplopers met meer dan 170.000 euro per jaar waren: de Hartstichting, het Longfonds, het prinses Beatrix spierfonds, het koningin Wilhelmina fonds, het Rode Kruis, het prins Bernhard cultuurfonds, het Oranjefonds, het KNCV tuberculosefonds, Save the children, Terre des hommes, Natuurmonumenten en de KNRM.
Ook de Postcode loterij, opgezet als financier van goede doelen, rekent zijn CEO en haar twee collega’s tot de doelgroep. Dief en diefjesmaat?
