We schuiven met tafels tot iedereen eraan past met koffie/ thee en ontvangen een vel papier met een afbeelding van een vleermuis zonder vleugels… Klarissa Nienhuis zet ons aan het tekenen: hoe zit dat vleugelvlies nou eigenlijk aan die handen en voeten vast? Blijkt toch net even anders dan ik had getekend. Een leuke start van een bevlogen verhaal over vleermuizen: zoogdieren die veel wendbaarder zijn dan vogels. De Groninger vleermuizen werkgroep houdt o.a. de populatie bij in de provincie en zorgt voor voldoende (winter)slaapplekken voor de twaalf soorten die Groningen rijk is. Om ze te spotten lopen ze met een detector over straat, de stadse binnentuinen hebben ze niet in het vizier.
Direct krijgen we een mooi verhaal uit de buurt: de A-kerktoren heeft bij de renovatie in 2018 diverse vleermuiskasten gekregen en met succes! Overwinterden er eerst 100, sindsdien loopt t aantal op tot 360! Hier vind je vooral dwergvleermuizen. Duidelijk wordt dat sommige soorten wel 4000 km vliegen naar een slaapplek. Na de winterperiode in groepen, krijgen ze één jong. De populatie blijft zo maar net in stand: een vleermuis wordt gemiddeld genomen niet ouder dan drie jaar. Elke vleermuis gaat vanaf het voorjaar eigenlijk z’n eigen gang en in de versteende binnenstad zijn er dan niet veel te vinden. De vijvers in het Noorderplantsoen bieden wel genoeg muggen: ze eten er 600 tot 1000 per dag (een derde van hun lichaamsgewicht)!
We leren dat een vleermuis een plattegrond maakt met echo en ze wat dat betreft verwant zijn aan de walvis en dolfijn. Heb je een vleermuis in huis, zet dan een raam open, doe het licht uit en laat em met rust. Als je beweegt moet ie immers steeds opnieuw de ruimte scannen. De vleermuis vindt het open raam want daar komt geen echo terug, en verlaat in 99% van de gevallen de ruimte.
Ook belangrijk: als je een vleermuis op de grond ziet, is deze ziek (kan rabiës zijn) en raak je deze niet aan, je belt de dierenambulance. Je kunt er intussen wel een doosje overheen zetten, zodat ie even blijft waar ie is.
Een door een Amerikaanse vriendin van Klarissa van stof gemaakte dwergvleermuis toont ons hoe klein ze zijn: niet meer dan een halve duim als ze niet vliegen. Aandoenlijk is een filmpje van een jong vleermuisje dat uit het nest viel en behendig met twee nageltjes over de muur weer naar boven klimt. “Op de grond is er gevaar”. Ook daar blijkt onze wijk weinig vleermuisvriendelijk: huizen uit 1960-1970 met een spouw en stootvoeg bevallen hun het beste, enkelsteens niet.
Vrijdagavond 24 april 20-22u kunnen 15 buurtbewoners mee met een excursie door Klarissa naar het Noorderplantsoen, om daar aan de hand van geluiden soorten vleermuizen proberen te herkennen. Een mailing met aanmeldmogelijkheid volgt!
Oja vleermuizen houden niet van regen dus bij slecht weer…geen excursie.
